در اين صورت بايد ديه به سائر وُرّاث فرزند ، الأقرب فالأقرب داده شود ( بايد به جدّ و جدّه ، چه پدرى و چه مادرى ، و همچنين به برادران و خواهران فرزند كه پسران و دختران همين پدر و مادر هستند ، بپردازند ) و كفّاره را هم قسمت كنند . مقدار ديه نطفه و ديه جنين بر حسب مراتب حمل اينها همه مسائلى بود كه درباره كشتن عمدى و يا سهوى فرزند بيان شد . و اينك بايد به مسأله قتل جنين بپردازيم ؛ كه آن نيز از گناهان كبيره است ؛ خواه جنين در اوّل دوران باردارى باشد ، و خواه در آخر آن . و در هر صورت براى آن عذاب سخت مقدّر شده است و براى آن ديه نيز مقرّر گرديده است . و در صورتى كه جنين داراى جان شده باشد ، علاوه بر ديه ، كفّاره هم بايد داده شود . ما در اينجا محصّل و مختصر بيان مرحوم محقّق حِلّى را در كتاب « شَرآئعُ الإسلام » و شهيد ثانى : زَيْنُ الدّين عامِلى را در كتاب « الرَّوضَةُ الْبَهيَّة » در كتاب ديات در باب ديه جنين ، براى روشن شدن مطلب و اهمّيّت موضوع مىآوريم : قيمت نطفه ده دينار طلا است ؛ كه هر دينار آن يك مثقال شرعى وزن دارد . بنابراين اگر كسى مردى را كه در حال مجامعت با زوجه‌اش بود بترساند بطوريكه مرد منى را در خارج از رَحِم بريزد ، بايد ده دينار طلا ( ديه و قيمت نطفه ) به آنان بدهد ، و آنان آن را بين خود أثْلاثاً ( به نسبت 1 و 2 ) قسمت ميكنند ، بطوريكه زن 3 / 1 و مرد 3 / 2 از آن را برميدارد . و اگر در حال مجامعت و آميزش ، زن مرد را ترسانيد و او منى را در خارج رحم ريخت ، بايد تمام ديه ، يعنى ده دينار طلا را زن به مرد بدهد . و اگر مرد زن را ترسانيد و در اثر اين دهشت ، منى در خارج ريخت ، بنا بر قول حرمت عَزل اختياراً براى مرد ، مرد بايد ديه را به زن بپردازد ؛ و امّا بنا بر قول اقوى كه اختياراً عزل براى مرد حرام نيست ، أدا ديه يعنى ده دينار طلا نيز بر عهده وى نيست . و در صورتى كه نطفه در رحم ريخته شود و استقرار هم پيدا كند ، ديه و قيمت آن بيست دينار طلا است كه چنانچه سقط شود ، بايد كسى كه سبب اين أمر شده است اين مقدار را أدا كند .